Skip to main content

Heartbeat democratie | spoken word

Binnen het cluster Samen hebben we in verschillende sessies onderzocht en ruimte gemaakt voor de hartslag van de democratie.

Nieuwe en bestaande verhalen gecreëerd over sociale verbanden, gemeenschapszin en de wijze waarop we de samenleving vormgeven en besturen. Hoe we ons als mensen met elkaar én met de natuur verbinden. Zodat wij de democratie zijn en onze hartslag hierin kunnen voelen en voeden. Vanuit deze sessies heeft kunstenaar Merlijn Twaalfhoven de spoken word ‘Heartbeat democratie’ gemaakt.

Credits fotografie: Calluna Denkers

Heartbeat van democratie
Merlijn Twaalfhoven.

I

Daar zijn we:

Samengebracht

Op een vluchtheuvel

In de stroom van onze jacht

Door het leven

 

Dit is een moment

waarop je - even

Wat ruimte vindt

Wat aandacht

Voor een verhaal

Dat ons verbindt

Te midden van de warrelwind

Die ons meevoert

Door de tijd

 

Kunnen we ons oefenen?

In luistervermogen

Kunnen we ons pogen

Brengen naar een plek

Waar we spelen mogen?

 

Hoe worden we toekomstwaardig?

Wat maakt ons Onzekerheidsvaardig?

 

II

We maken een ritme

De trage puls door de tijd

We zoeken een hartslag

Die klopt in ons midden

 

Luister

Naar woorden

Die een nieuw verband verkennen

 

Koester

De twijfelruimte

Die wij samen ontginnen

 

Maak

het verhaal

waarin onze stemmen

Het nieuwe bezingen

 

III

Wat is dit voor wereld?
Wat is dit voor leven?

Zeg je: gewoon, zoals het hoort?
Of is de drukte, de veelte, de volte

eigenlijk compleet gestoord?

 

Wie vraagt ons wat?

Waar zit nog betekenis?

Is er iets dat niet te faken is?

 

Zijn we bevangen
Overspoeld

Door de waan

Van golven chaos en onrust
Waarin we zwemmen

Verdwaasd en uitgeblust?

Of kunnen we opengaan

Remmen voor ons verlangen

En zachte stemmen

Gaan verstaan?

 

Waar kun je in geloven?

Waar kun je jouw bestaan

Echt laten landen?

Wat kun je beloven

Aan de tijd die wordt gekneed

In jouw handen?

 

IV

Het loopt geweldig.

We hebben alles op een rijtje.

Als dominostenen.

Totdat het schuiven gaat.

 

En wat is onze rol, als alles gaat schuiven?

Nu alles op een rijtje lijkt

Als dominostenen?

 

V

Hoe vinden we hierin de nabijheid met wat ons dierbaar is?

Mogen we gewoon oprecht nieuwsgierig zijn?

En kunnen we ons, simpelweg laten raken door de schoonheid van het leven?

Of drijven we rond,

Zonder houvast

Overspoeld

Door golven van urgentie,

Vastgeklampt aan

Losse brokken

Dobberhout?

 

VI

We zwemmen in informatie,

Een stroom van onrust en sensatie

Ontspoort het ritme van ons hart

Ons hoofd mist samenhang

We voelen ons verward,

Verdoofd, moe

Eenzaam en bang

 

We maken ons gek

Met tv, nieuws en Twitter

In een wedloop van wanhoop

Met paniek

Angstig – bitter

Zwetsen we,

Kletsen we

Over bedreiging en gevaar

En kwetsen we

De ander

En elkaar

 

Waar kunnen we heen?

online - maar ontbonden

Ons hoofd - verdoofd

Gevangen en versnipperd

Ons verlangen -

heen en weer geflipperd.

 

Wanneer klinkt de roep van het ideaal

Sterker dan het comfort van wat we kennen?

Wanneer dringt het signaal

Van een nieuwe tijd

Door in het kabaal

Van ongelijke strijd

Waaraan we niet meer willen wennen?

 

VII

Geef ons een hartslag

een verdrag een verbond

Waarin dromen van schoonheid

Samen gaan kloppen

In eenheid

In echtheid

Geven – ontvangen

Een stroom van verlangen

Die niet meer wil stoppen

 

Geef ons een hartslag

Een samen dat klopt

Een eenheid

Een echtheid

Een moedig verlangen

Dat nooit meer stopt.